Mikrokinezyterapia to niezwykle delikatny sposób pracy z ciałem, który powstał pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Twórcami tej metody są dwaj francuscy kinezyterapeuci: Daniel Grosjean i Patrice Benini.

Mikrokinezyterapia działa na zasadzie pamięci komórkowej, czyli zdolności organizmu do zapamiętywania doznanych urazów (np. wypadki komunikacyjne, szok, trauma po śmierci bliskiej osoby) w pamięci komórek ciała. Jak wiadomo, ciało ludzkie ma zdolność adaptacji do środowiska i w przypadku urazów (fizycznych, emocjonalnych, toksycznych i in.) mobilizuje swoje siły lecznicze. W przypadku, gdy bodziec szkodliwy jest silniejszy niż siły obronne organizmu, pojawia się choroba.

Zadanie mikrokinezyterapii polega w pierwszej kolejności na zlokalizowaniu powstałych blokad (tzw. blizn pourazowych) w różnych mięśniach, tkankach lub narządach. Nie ma znaczenia, jak dawno temu nastąpił uraz ani to, czy pacjent pamięta go świadomie. Wykonuje się to poprzez delikatną stymulację (mikropalpację) na odpowiednim obszarze skóry. Następnie mikrokinezyterapeuta, poprzez delikatny ucisk ciała pacjenta, w określonych obszarach skóry, inicjuje przesłanie bodźca przez układ nerwowy do kory mózgowej. Ta w odpowiedzi wysyła impuls, który powoduje usunięcie z ciała doznanych napięć przyczyniających się do powstawania skurczu mięśni, zaburzeń w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych oraz zespołów bólowych.

Usunięcie blokady przyczynia się do polepszenia stanu zdrowia. Zostają również zwiększone zdolności immunologiczne organizmu, przyspiesza proces samoregeneracji po urazach fizycznych i zabiegach operacyjnych.

Mikrokinezyterapia dzięki łagodnemu i bezbolesnemu oddziaływaniu doskonale sprawdza się w terapii dzieci i niemowląt.

Zabiegi mikrokinezyterapii powodują głęboki relaks mięśni i układu nerwowego, ułatwiają organizmowi regenerację, przywracają witalność oraz dobre samopoczucie.